Jak każdy wie, narodziny dziecka nie sprzyjają degustacji wina. Masa nowych obowiązków wykonywana w pocie czoła, wymagająca sporej koncentracji, zmęczenie materiału po całym dniu zajmowania się malcem, czy wreszcie akustyka płaczącego dziecka raczej nie pasująca do kontemplacji aromatów i smaków. To wszystko składa się na pogarszający się obraz naszego żołądka i serca oraz znacznie gorsze wyniki prób wątrobowych.
Jest jednak jeden aspekt, który znacznie poprawia nam humor. To myśl o tym, że jesteśmy usprawiedliwieni do zakupu niemal nieskończonej ilości butelek wina z rocznika naszego dziecka, bo przecież nie wiadomo, które przetrwa w najlepszej formie przez 18 lat. Cel jest szczytny. Dziecko wchodząc w pełnoletność napije się zacnego wina z własnego rocznika. Nic tylko czekać na informację o tym jak ten rocznik wypadł w rankingach w Bordeaux, Burgundii, Szampanii , Piemoncie Toskanii czy Ribera del Duero… Jak dobrze, to ruszamy na zakupy… Jak gorzej to mamy większe wyzwanie.
Na tym etapie pojawia się pierwszy i największy problem (poza zasobnością portfela)… Jeśli dziecko jeszcze nie potrafi powiedzieć słowa wino, to jest mała szansa aby dobre wino z jego rocznika było dostępne już na rynku. Przeważnie leżakowanie trunku zanim pojawi się na rynku trwa od trzech do pięciu lat. Oczywiście możemy kupić wino jeszcze nawet niezabutelkowane, ale to czysta teoria i 99,9% z nas tego nie zrobi.
Czy nasze plany inwestycyjne musimy zatem odłożyć na jakiś czas? Jeśli chcemy kupić wino z prestiżowego regionu, wytrawne to raczej tak… ale jest pewne wyjście. Mi osobiście udało się kupić Porto z bieżącego rocznika jeszcze z beczki. Jaka będzie jego jakość za 18 lat nie jestem pewien, ale z pewnością będzie to wino pijalne – jako, że słodkie w zasadzie nie tracą swych walorów w szczególności jak są winami rocznikowymi. Oczywiście dla takiego zakupu konieczna jest wizyta w regionie, co akurat w wypadku Porto i rzeki Douro było czystą przyjemnością. Jedyna myśl jaka mnie niepokoi, to czy ta butelka na pewno przetrwa 18 lat pełna. Ale nawet jeśli nie, zawsze będzie to pretekst do zakupu kolejnej butelki z 2011 roku.

Od pewnego czasu jestem na diecie. Mam dokładnie określone co mogę jeść, a co jest zabronione. Więcej, mam nawet powiedziane co którego dnia mam jeść. Gdy otrzymałem listę, zupełnie próżne okazały się moje wysiłki w poszukiwaniu hasła “do popicia kolacji – wysokiej jakości czerwone wino”. Woda, herbata a nawet czasem kawa – owszem. Ale wina… brak. Smutna to dla mnie była wiadomość, ale postanowiłem być twardy. Pierwsze dwa tygodnie minęły bez nawet wypitej kropelki (w ustach miałem ale plułem…). Wyniki diety doskonałe, samopoczucie świetne więc gdzieś tam zaczęły się wkradać myśli o minimalnym złamaniu rygoru i wychyleniu, choć kieliszka pysznego czerwonego. Ale czy będzie smakować gdy w prawym uchu odezwą się wyrzuty sumienia? Czy cały mój wysiłek nie pójdzie na marne? Czy nagle nie urosnę o utracone kilka kilo? Jak możecie sobie wyobrazić zwyciężyła w tym rachunku siła prawdziwego uczucia. Jak w amerykańskim filmie. Chwytam butelkę Lacrima Cristi od Mastroberardino, kieliszek. Uwijam się jak w ukropie demontując wszystkie niepotrzebne w tym momencie elementy butelki włącznie z korkiem. Nalewa, chwytam, zanurzam nos, później usta, trzymam chwilę na podniebieniu, połykam. Ach cóż to był za smak. Czy to wino jest tak fantastyczne, czy to może ja tak spragniony? Myślę, że jedno i drugie. Wino świetne, ziołowo porzeczkowe w nosie. W ustach miękkie i soczyste z doskonałą kwasowością, nie przeszkadzającą ale też nie nazbyt małą jak zdarza się to nieraz na nieodległej przecież Sycylii. Ale kluczem do sukcesu była jednak chyba abstynencja. Wyostrzyła nos, smak a przede wszystkim wzrósł apetyt. Wniosek z tego taki, że jeśli na prawdę chcemy się cieszyć winem, czuć jego pełnię smaku, musimy przytyć aby mieć pretekst to pójścia na dietę.
P.S. Upiłem się już drugim kieliszkiem, to również z ekonomicznego punktu widzenia korzystny efekt.