Pomyślałem sobie, pewnie pozytywny skutek zaczynają odnosić zmiany w podejściu do marketingu jakie możemy zaobserwować od pewnego czasu w tym kraju.
Coraz częściej spotykamy etykiety wyglądające jakby żywcem wzięte z wielkiej Argentyńskiej czy Australijskiej winnicy. Coraz mniej jest niezrozumiałych dla nie-lokalnego konsumenta “Chateau” czy “Domaine”, a coraz więcej nazw regionów, szczepów czy obrazków innych niż naszkicowane ołówkiem pałace, zamki i inne włości. Następne kilka zdań rozwiało moje wątpliwości. Otóż, w zasadzie nie wzrósł wolumen sprzedaży, wzrosły – o zgrozo – ceny. I to właśnie o ten wzrost cen, wzrosła sprzedaż. Jak widać w przypadku wina, świetnie sprawdza się zasada, że w trudnych czasach najlepszym sposobem na zwiększenie sprzedaży jest podwyższenie cen. Podczas kiedy niemal cała Europa zaciska pasa, Amerykanie wychodzą dopiero z dołka z pomocną ręką przyszli Azjaci. I nie chodzi to o 100 mld euro, które Chiny chcą przeznaczyć na ratowanie tonącej w długach Europy, ale o kupowanie tutejszych produktów. Sprzedaż do Azji wzrosła o … 25%!!! Z jednej strony to wspaniale, że świat winiarski rośnie w siłę, z drugiej strony mój niepokój budzi fakt, że w kolejce po któreś z win z wielkiej piątki za chwile stanie o miliard ludzi więcej. A wtedy ciężko będzie się przebić na początek, mimo że z kolejkami w Polsce ze względów historycznych umiemy sobie radzić świetnie.
Jest jednak jeden aspekt, który znacznie poprawia nam humor. To myśl o tym, że jesteśmy usprawiedliwieni do zakupu niemal nieskończonej ilości butelek wina z rocznika naszego dziecka, bo przecież nie wiadomo, które przetrwa w najlepszej formie przez 18 lat. Cel jest szczytny. Dziecko wchodząc w pełnoletność napije się zacnego wina z własnego rocznika. Nic tylko czekać na informację o tym jak ten rocznik wypadł w rankingach w Bordeaux, Burgundii, Szampanii , Piemoncie Toskanii czy Ribera del Duero… Jak dobrze, to ruszamy na zakupy… Jak gorzej to mamy większe wyzwanie.
Na tym etapie pojawia się pierwszy i największy problem (poza zasobnością portfela)… Jeśli dziecko jeszcze nie potrafi powiedzieć słowa wino, to jest mała szansa aby dobre wino z jego rocznika było dostępne już na rynku. Przeważnie leżakowanie trunku zanim pojawi się na rynku trwa od trzech do pięciu lat. Oczywiście możemy kupić wino jeszcze nawet niezabutelkowane, ale to czysta teoria i 99,9% z nas tego nie zrobi.
Czy nasze plany inwestycyjne musimy zatem odłożyć na jakiś czas? Jeśli chcemy kupić wino z prestiżowego regionu, wytrawne to raczej tak… ale jest pewne wyjście. Mi osobiście udało się kupić Porto z bieżącego rocznika jeszcze z beczki. Jaka będzie jego jakość za 18 lat nie jestem pewien, ale z pewnością będzie to wino pijalne – jako, że słodkie w zasadzie nie tracą swych walorów w szczególności jak są winami rocznikowymi. Oczywiście dla takiego zakupu konieczna jest wizyta w regionie, co akurat w wypadku Porto i rzeki Douro było czystą przyjemnością. Jedyna myśl jaka mnie niepokoi, to czy ta butelka na pewno przetrwa 18 lat pełna. Ale nawet jeśli nie, zawsze będzie to pretekst do zakupu kolejnej butelki z 2011 roku. ]]>
W domu wlałem wino do kilku fasonów kieliszków i rozpocząłem degustację. Wniosek jest prosty. Mój nowy zakup, nie dorównuje klasą w nawet najmniejszym stopniu “poważnemu szkłu”. Trudno mówić tu o degustowaniu. Raczej powinniśmy być zadowoleni, że szkło nie popsuło nam zupełnie smaku. Ale wielkiej przyjemności dać przy takim szkle i fasonie po prostu nie może. No ale moje domowe kieliszki kosztują tyle co dwa zestawy ze sklepu na I.
A przecież nie zawsze mamy potrzebę podawać wybitne szkło. Duża impreza ogrodowa aż się prosi o jak najprostsze szkło, które nie będzie uwydatniało średniego smaku prostego wina, którego kupiliśmy hektolitry. Dobre szkło uwypukli momentalnie wszelkie niedomagania. No i nie bez znaczenia pozostają stłuczki… gdy wiemy, że będzie ich sporo, nie wahajmy się i skorzystajmy ze szwedzkiej okazji. Jest to na pewno lepszy wybór niż okropne plastikowe pseudokieliszki jednorazowe.
P.S. Upiłem się już drugim kieliszkiem, to również z ekonomicznego punktu widzenia korzystny efekt.
Najciekawsze jednak w maderze jest to, że wino w zasadzie w potocznym rozumieniu można by uznać za zepsute. Tradycyjnie, był to trunek pijany na statkach podczas wypraw kolonizacyjnych i później handlowych pomiędzy kontynentami. Niekiedy takie podróże po bokach trójkąta Europa – Ameryka – Indie, trwały nawet 18 miesięcy. W tym czasie wino podgrzewało się na pod pokładem w szczególności gdy statek zbliżał się w okolice równika. Dzięki temu zyskiwało swój niepowtarzalny smak, jakby utlenienia. Dzisiaj oczywiście nikt specjalnie na statki madery nie pakuje a podgrzewanie jest procesem w pełni zaplanowanym i kontrolowanym. Niemniej jednak charakter wina pozostał ten sam. W procesie tym pomaga też nieco natura, kopanie piwnic na Maderze jest nie małym wyczynem w związku z czym wiele beczek spoczywa w domach na strychach, gdzie z oczywistych względów jest dość ciepło.
Zachęcam do sięgnięcia po butelkę bursztynowego płynu choćby z ciekawości, gwarantuje że choć na chwilę, czując smak w ustach, przeniesiemy się na zieloną wyspę i poczujemy się jak na urlopie.
Piękny, ciosany, pachnący korek zastępowany jest plebejską, zimną i mało romantyczną w formie, zakrętką. O ile w Polsce tolerancja do zakręcanego wina (czy może lepiej napoju alkoholowego owocowego) w ramach naszej spuścizny historycznej jest całkiem spora o tyle Francuz czy Włoch zakrętkę przeklnie czy w najlepszym wypadku wykpi. Dlatego też niezbyt często producenci europejscy decydują się na zastosowanie takiego właśnie, coraz bardziej popularnego zamknięcia. Nie będę się tutaj rozpisywał na temat niewątpliwych zalet, czy to korków czy zakrętek, lecz chciałbym przytoczyć zabawną historię, jaka przytrafiła mi się w Nowej Zelandii. Otóż, tam gdzie woda spływając z umywalki wiruje w odwrotną stronę o winach myślą też nieco inaczej. Zaraz po wylądowaniu w Auckland udałem się do pobliskiego hotelowego sklepu z winami. Wybór ogromny, utrudniający wręcz decyzję, ale jakoś się udało. Trzy butelki spoczęły swobodnie w torbie, w tym jedna uroczo schłodzona, ociekająca maleńkimi kropelkami wody. Pakunek szybko wylądował w bagażniku samochodu, czekając na swój moment tego dnia. Wieczorem potwornie umordowany wróciłem do hotelowego pokoju. Jako że prowadziłem, w restauracji wina nie skosztowałem. Chęć zaspokojenia mojego pragnienia była rozmiarów mniej więcej Oceanu Spokojnego. Z nieskrywaną sympatią rzuciłem okiem na paczuszkę przed chwilą wyjętą z samochodu. Chwilę później zadrżałem. Jest 21.00 lokalnego czasu, wszystko pozamykane, mam trzy butelki wina, kieliszki (wcześniej sprawdziłem czy są w pokoju) ale o zgrozo, nie mam korkociągu… Trwoga… Serce zaczęło bić szybciej, mózg zaczął analizować wszystkie możliwości. Może recepcja, może ktoś z pokoju obok… Na kilka ułamków sekund mój wzrok spoczął ponownie na butelkach. Ulga, szczęście, niemal ekstaza – zakręcane są przecież nie zakorkowane…
Dwa tygodnie później odwiedziłem winnicę o znajomo brzmiącej nazwie George Michele. To nie ten, o którym mogliby czytelnicy w pierwszej chwili pomyśleć. To Francuz, robiący w Nowej Zelandii iście Francuskie w stylu wina. Godzina 9.30 rano, spieszę się na prom do Wellington, więc degustacja musi mieć tempo Usaina Bolta bijącego rekord świata. A ta przemiła Pani za kontuarem wyjmuje korkociąg i zamiast w ułamku sekundy wino otworzyć, męczy się z obcinaniem osłony termokurczliwej, wkręca spiralę. Korek się opiera. Nie spieszy się do opuszczenia butelki. A sekundy uciekają. I wtedy kobieta widząc moje zniecierpliwienie mówi:
“Przepraszam bardzo, że to tyle trwa, ale właściciel jest Francuzem i upiera się przy tradycyjnym zamknięciu. Przykro mi ale po prostu muszę mieć chwilę na otwarcie butelek”… Wtedy pomyślałem sobie. Droga Pani, jestem z Europy, tu się przeprasza za zakrętki…
Wina chorwackie podzielone są według jakości na stolno, kvalitetno oraz vrhunsko. Wino stołowe może mieć jeszcze dodatkowe oznaczenie w postaci regionu geograficznego, z którego pochodzi. Stolno vino musi być przez 2, 3 lata kontrolowane zanim będzie mogło być kvalitetno. Na winach stołowych nie może być podana nazwa szczepu, z którego wino powstało, natomiast już kvalitetno i vrhunsko posiadają taki przywilej. Kvalitetno vino czasami sprzedawane jest w litrowych butelkach z kapslem, ale jest to, to samo winno co w butelkach 0,75 l. z korkiem. Vrhunsko wino powstaje z regionów, które państwo Chorwackie uznało za wyjątkowe i oficjalnie przyznało mu prawo produkcji wina najwyższej kategorii.
Co jest zaskakujące w winach z Chorwacji to ich fenomenalna świeżość i kwasowość zarówno w winach białych jak i czerwonych. Bardzo szkoda, że są tak rzadko dostępne w Polsce a niektórych z najlepszych można spróbować tylko na miejscu.
Kilku winiarzy, na których warto zwrócić uwagę:
Brecević Dimitri
Moreno Coronica
Ivica Matosevic
Bibich
Andro Tomić
Do zobaczenia w słonecznej Chorwacji.
]]>
Taka jest geneza nazwy wina. A jak ono smakuje?
Aglianico to szczep wymagający od nas trochę więcej poświęcenia. Nie jest on łatwy i na początku może być nieprzyjemny. Chociaż nasze wino pochodzi z Pugli we Włoszech to nie znajdziemy tu wiele słodyczy czy ciężaru. Wino jest pieprzne z bardzo wysoką kwasowością oraz lekko surowe. Oczywiście jest to wszystko podparte czerwonymi owocami, ale eksplozji aromatów nie uświadczymy.
Pozycja zdecydowanie jako akompaniament do jedzenia i dla świadomych konsumentów.
a dokładniej rzecz ujmując Moravino Valtice Cabernet Sauvignon 2007. Zacznijmy od tego, że knajpka robi bardzo dobre wrażenie. W ścianę wbudowane są wielkie akwaria, w których pływają przeróżne ryby, jest klimatycznie i nastrojowo. Obsługa kelnerska na piątkę, fachowo otworzona butelka, korek podany na talerzyku do sprawdzenia, w kieliszku trochę wina do akceptacji i krótka charakterystyka wina. To mi się podoba. Widać, że przykładają do tego bardzo dużą uwagę. Teraz jedzenie. Tak dobrego tortellini nie jadłem. Sos z kurek to poezja. Z żoną mieliśmy jeszcze na stole kaczkę w żurawinie, która też była bardzo smaczna. Do tego zamówiliśmy wcześniej wspomnianą butelkę. Wino medalowe, zwycięzca czeskiego konkursu. Na początku myślałem, że podano nam zepsute wino. Wydawało się, że nie przetrwało próby czasu i “skisiło” się w butelce oferując lekkie bąbelki. Po złapaniu paru oddechów przez caberneta wszystko wróciło do normy. Wino okazało się być bardzo dobre a do tego dziwne, intrygujące. Niby za bardzo owocowe chociaż z drugiej strony wciągające, niby pozbawione garbników ale przyjemne. Na pewno pozycja do długich rozważań. Najważniejsze jest to, że świetnie komponowało się z naszymi potrawami. Na koniec wszystkim miłośnikom białego szaleństwa i czerwonego napitku polecam Mikulov jako dobrą bazę noclegową i winiarską. Ahoj!
]]>